Не қиссаи он шамъи чигил битвон гуфт,
Не ҳоли дили сӯхтаи дил битвон гуфт.
Ғам дар дили танги ман аз он аст, ки нест
Як дӯст, ки бо ӯ ғами дил битвон гуфт.
Салом, кормандони ҳафтаномаи дардошно ва ҳамрози ҷавонон "Муҳаббат ва Оила"! Ҳеҷ дар гӯшаи хаёлам намеомад, ки рӯзе ман ҳам қалам ба даст гирифта, ба шумо арзи диламро мерасонам.
Мехоҳам тавассути ҳафтаномаи шумо ба шахсе дарди дил бигӯям, ки бист сол инҷониб дӯсташ медораму барояш танҳо хушиву шодмонӣ мехоҳам. Ӯро Бону ном аст…
Бону! Хуб медонӣ, ки дар хурдсолӣ аз падару модар маҳрум шудаам. Бо азобҳои зиёд ба воя расида ва хушие надидаам. Бинобар ин, дар дил орзу мекардам, ҳамсарам зани кушодадил, дилсоф ва хушсӯҳбат бошад. Вале мутаассифона, бо вуҷуди он ки ҳамсарам зани хеле хоксор, бомаънӣ ва инсони хуб аст, хеле камгап аст. Аммо ту ончунон бепарво ва дилсоф ҳастӣ, ки ягон гапро ба дил намегирӣ. Шояд дар назари ман чунин намояд. Вале ман туро ҳамин гуна мешиносам. Ва он ҳама хислатҳоят сабаб гардид, ки ман ба ту меҳр бастам, меҳри самимона, ки дар он ғаразу ифлосие нест.
Ман шавҳаратро ҳам ба хотири ту эҳтиром мекардам. Азбаски зуд-зуд байни шумо нофаҳмиҳо рух медоданду бо ҳам муноқишаҳо мекардед, доимо шавҳаратро насиҳатҳо мекардам. Ва муносибати ту ҳам ба ман хуб буд. Аммо аз он рӯзе, ки ман ба куртаат эрод гирифта гуфтам, ки бояд онро иваз намоӣ, муносибати ту ба ман дигар шуд. Ҳол он ки ин ҳоҳиши ман сабаб дошт. Ҳангоми дар бозор хаму рост шудан пешобари ту пурра метофт. Охир, ман намехостам, ки одамон аз қафои ту ҳар гуна гапҳо гӯянд! Зеро чашм бе ашк ва муҳаббат бе рашк намешавад!
Вале муносибати ту ба ман рӯз то рӯз сардтар шудан гирифт. Ва ту чанд маротиба аз ман пурсидӣ, ки чаро маҳз ба ту чунин эродҳо гирифтааму ба дигарон не.
Бону! Ба дигарон маро чӣ кор?! Ман дигаронро дӯст надоштаам ва дар як дил танҳо як муҳаббат ҷой мегирад! Мақсади ман аз гапи мардум ҳимоя намудани ту буду бас. Дигар ҳеҷ!
Агар ман нияти бад медоштам, ту кайҳо онро эҳсос мекардӣ. Ҳам ту ва ҳам Худо шоҳид аст, ки мову ту- ҳар ду борҳо ҳам шаб ва ҳам рӯзҳо танҳо мондаему аз ҷониби ман ҳарфи баду хатое садо надода ва ҳаракате сар назадааст. Ва нахоҳад зад!
Орзуи ман танҳо сарбаландии туст. Ва дуо мекунам, ки танат ба табибон ниёзманд нашавад!
Ҳар шому саҳар ёди нигоҳи ту кунам,
Ҳар вақти намоз дуо барои ту кунам.
Хайрхоҳи ту, аз ш. Кӯлоб[/b]
Не ҳоли дили сӯхтаи дил битвон гуфт.
Ғам дар дили танги ман аз он аст, ки нест
Як дӯст, ки бо ӯ ғами дил битвон гуфт.
Салом, кормандони ҳафтаномаи дардошно ва ҳамрози ҷавонон "Муҳаббат ва Оила"! Ҳеҷ дар гӯшаи хаёлам намеомад, ки рӯзе ман ҳам қалам ба даст гирифта, ба шумо арзи диламро мерасонам.
Мехоҳам тавассути ҳафтаномаи шумо ба шахсе дарди дил бигӯям, ки бист сол инҷониб дӯсташ медораму барояш танҳо хушиву шодмонӣ мехоҳам. Ӯро Бону ном аст…
Бону! Хуб медонӣ, ки дар хурдсолӣ аз падару модар маҳрум шудаам. Бо азобҳои зиёд ба воя расида ва хушие надидаам. Бинобар ин, дар дил орзу мекардам, ҳамсарам зани кушодадил, дилсоф ва хушсӯҳбат бошад. Вале мутаассифона, бо вуҷуди он ки ҳамсарам зани хеле хоксор, бомаънӣ ва инсони хуб аст, хеле камгап аст. Аммо ту ончунон бепарво ва дилсоф ҳастӣ, ки ягон гапро ба дил намегирӣ. Шояд дар назари ман чунин намояд. Вале ман туро ҳамин гуна мешиносам. Ва он ҳама хислатҳоят сабаб гардид, ки ман ба ту меҳр бастам, меҳри самимона, ки дар он ғаразу ифлосие нест.
Ман шавҳаратро ҳам ба хотири ту эҳтиром мекардам. Азбаски зуд-зуд байни шумо нофаҳмиҳо рух медоданду бо ҳам муноқишаҳо мекардед, доимо шавҳаратро насиҳатҳо мекардам. Ва муносибати ту ҳам ба ман хуб буд. Аммо аз он рӯзе, ки ман ба куртаат эрод гирифта гуфтам, ки бояд онро иваз намоӣ, муносибати ту ба ман дигар шуд. Ҳол он ки ин ҳоҳиши ман сабаб дошт. Ҳангоми дар бозор хаму рост шудан пешобари ту пурра метофт. Охир, ман намехостам, ки одамон аз қафои ту ҳар гуна гапҳо гӯянд! Зеро чашм бе ашк ва муҳаббат бе рашк намешавад!
Вале муносибати ту ба ман рӯз то рӯз сардтар шудан гирифт. Ва ту чанд маротиба аз ман пурсидӣ, ки чаро маҳз ба ту чунин эродҳо гирифтааму ба дигарон не.
Бону! Ба дигарон маро чӣ кор?! Ман дигаронро дӯст надоштаам ва дар як дил танҳо як муҳаббат ҷой мегирад! Мақсади ман аз гапи мардум ҳимоя намудани ту буду бас. Дигар ҳеҷ!
Агар ман нияти бад медоштам, ту кайҳо онро эҳсос мекардӣ. Ҳам ту ва ҳам Худо шоҳид аст, ки мову ту- ҳар ду борҳо ҳам шаб ва ҳам рӯзҳо танҳо мондаему аз ҷониби ман ҳарфи баду хатое садо надода ва ҳаракате сар назадааст. Ва нахоҳад зад!
Орзуи ман танҳо сарбаландии туст. Ва дуо мекунам, ки танат ба табибон ниёзманд нашавад!
Ҳар шому саҳар ёди нигоҳи ту кунам,
Ҳар вақти намоз дуо барои ту кунам.
Хайрхоҳи ту, аз ш. Кӯлоб[/b]
