Салом! Ман Самандар. Духтареро дӯст медорам. Ба ӯ изҳори муҳаббат кардам. Аммо ӯ сурх шуду чизе нагуфта рафт. Ба дугонааш гуфтааст, ки "ӯро дӯст доштаам, аммо ба чашмонаш нигоҳ карда наметавонам".
Намедонам, чӣ кор кунам. Маслиҳат диҳед.

АЗ ИДОРА:
Самандар, шуморо табрик мегӯем, ки муҳаббататон беҷавоб нест.
"Хомӯшӣ аломати ризост", мегӯяд халқ. Дӯстдоштаатон духтари хушодобу тарбиятдидае будааст, ки чизе нагуфтааст. Сурх шуданаш ҳам нишонаи он аст, ки духтарак нисбати шумо бетафовут нест.
Ва, албатта, духтарак набояд ба гардани шумо кашол шавад.
Баъдан, ӯ ҷавоби хешро тавассути дугонааш ба шумо фиристодааст. Шуморо боз чӣ лозим аст?
Ба наздаш бираведу мисли дӯст ҳамроҳаш сӯҳбат оғоз кунед. Бовар кунед, ӯ аз сӯҳбат намегурезад. Танҳо дар оғоз-то ба ҳам одат карда, унс гирифтан дар мавзӯи ишқу муҳаббат сухан гуфтан лозим нест!