Бо марде шиносоӣ доштем. Аслан , дар як ҷой кор мекардем. Инсони хеле ҷиддӣ ва бовиҷдон аст. Муомилаи хуб дорад. Ҳамаи атрофиён ӯро дӯст медоранд. Аммо муносибаташ бо ҳамсараш хуб набудааст. Рӯзе ӯ аз ман сӯзану ришта пурсиду гуфтам:
-Кор тамом шуд. Ягон чизи дӯхтанӣ бошад,ба хона равед,янгаам медӯзад.
-Янгаат нест,-гуфт ӯ, -Монда шудам. Боз қаҳр карда рафтааст. Ин маротибаи чорум аст. Маротибаи гузашта чор моҳ дар хонаи модараш буд. Ба хотири фарзандонам рафта овардам, гарчанд модарам муқобил буданд. Ба фикрам,ин дафъа овардан намемонанд. Дилам ба кӯдаконам месӯзад. Бе онҳо зиндагии ман маънӣ надорад.
Тугмаи куртааш канда шуда будааст. Онро часпонидаму баъд аз ин бо ҳам дӯст шудем. Ӯ чандин маротиба ба хонаи хушдоманаш рафтаасту занаш барнагаштааст. Ва рӯзе ӯ ба ман изҳори муҳаббат кард. Гуфт, ки агар ба издивоҷи ӯ розӣ шавам,тӯй ҳам мекардааст. Ростӣ,ӯ ба ман маъқул буд. Бинобар ин розӣ шудам ва мо чанд вақт бо ҳам мулоқот кардем. Дар байн ӯ боз ду маротиба барои овардани зану фарзандонаш рафт, вале онҳо наомаданд. Баъд аз ин мо ошкоро бо ҳам вомехӯрдем. Падару модарам ҳам муқобил набуданд. Мард изҳор кард,ки пеш аз эълони тӯямон ҷавоби занашро медиҳад. Ман розӣ шудам.
Рӯзе ӯ ба кор наомад. Нисфирӯзӣ овоза шуд.ки занаш баргаштааст. Ба ӯ занг задам.Тасдиқ кард. Гуфт,ки занаш пушаймон шуда омадааст ва ӯ аз занаш ҷудо намешавад. Ман ба ӯ чизе гуфта натавонистам. Акнун чӣ кор карданамро намедонам.
Интизори маслиҳати шумоям.
АЗ ИДОРА:
Хоҳари азиз! Рӯҳафтода нашавед. Шояд маҳз шумо сабаб шудаед, ки ин мард бо фарзандонаш бипайвандад. Ин кори савоб аст. Ва шумо хуб медонистед, ки ин мард ҳаргиз фарзандонашро фаромӯш намекунад. Пас агар шумо бо ӯ хонадор ҳам мешудед, ӯ ҳаргиз пурра ба шумо таааллуқ дошта наметавонист. Дар ҳама ҳолат ӯ пеш аз ҳама падари фарзандонаш боқӣ мемонд. Бинобар ин баргаштани ҳамсари мард дар навбати аввал бурд ва бахти шумост. Вагарна шумо як умр дар ғаму ташвишҳо зиндагӣ мекардед. Ин лутфи Худованд аст, ки шуморо аз хонадоршавӣ бо ин мард нигоҳ доштааст. Иншооллоҳ, шумо низ нимаи худро меёбед. Ва осуда бошед: ягон инсони ҳақиқӣ шуморо тамасхур нахоҳад кард. Аз аблаҳон бошад, ранҷидан лозим нест.
-Кор тамом шуд. Ягон чизи дӯхтанӣ бошад,ба хона равед,янгаам медӯзад.
-Янгаат нест,-гуфт ӯ, -Монда шудам. Боз қаҳр карда рафтааст. Ин маротибаи чорум аст. Маротибаи гузашта чор моҳ дар хонаи модараш буд. Ба хотири фарзандонам рафта овардам, гарчанд модарам муқобил буданд. Ба фикрам,ин дафъа овардан намемонанд. Дилам ба кӯдаконам месӯзад. Бе онҳо зиндагии ман маънӣ надорад.
Тугмаи куртааш канда шуда будааст. Онро часпонидаму баъд аз ин бо ҳам дӯст шудем. Ӯ чандин маротиба ба хонаи хушдоманаш рафтаасту занаш барнагаштааст. Ва рӯзе ӯ ба ман изҳори муҳаббат кард. Гуфт, ки агар ба издивоҷи ӯ розӣ шавам,тӯй ҳам мекардааст. Ростӣ,ӯ ба ман маъқул буд. Бинобар ин розӣ шудам ва мо чанд вақт бо ҳам мулоқот кардем. Дар байн ӯ боз ду маротиба барои овардани зану фарзандонаш рафт, вале онҳо наомаданд. Баъд аз ин мо ошкоро бо ҳам вомехӯрдем. Падару модарам ҳам муқобил набуданд. Мард изҳор кард,ки пеш аз эълони тӯямон ҷавоби занашро медиҳад. Ман розӣ шудам.
Рӯзе ӯ ба кор наомад. Нисфирӯзӣ овоза шуд.ки занаш баргаштааст. Ба ӯ занг задам.Тасдиқ кард. Гуфт,ки занаш пушаймон шуда омадааст ва ӯ аз занаш ҷудо намешавад. Ман ба ӯ чизе гуфта натавонистам. Акнун чӣ кор карданамро намедонам.
Интизори маслиҳати шумоям.
АЗ ИДОРА:
Хоҳари азиз! Рӯҳафтода нашавед. Шояд маҳз шумо сабаб шудаед, ки ин мард бо фарзандонаш бипайвандад. Ин кори савоб аст. Ва шумо хуб медонистед, ки ин мард ҳаргиз фарзандонашро фаромӯш намекунад. Пас агар шумо бо ӯ хонадор ҳам мешудед, ӯ ҳаргиз пурра ба шумо таааллуқ дошта наметавонист. Дар ҳама ҳолат ӯ пеш аз ҳама падари фарзандонаш боқӣ мемонд. Бинобар ин баргаштани ҳамсари мард дар навбати аввал бурд ва бахти шумост. Вагарна шумо як умр дар ғаму ташвишҳо зиндагӣ мекардед. Ин лутфи Худованд аст, ки шуморо аз хонадоршавӣ бо ин мард нигоҳ доштааст. Иншооллоҳ, шумо низ нимаи худро меёбед. Ва осуда бошед: ягон инсони ҳақиқӣ шуморо тамасхур нахоҳад кард. Аз аблаҳон бошад, ранҷидан лозим нест.
